Yıllar sonra, bir Ayvalık akşamında…


Valla gözlerim geçirmek bizim işimiz yazısını aradı, bulsaydım çekecektir… Neyse bizim de işimiz geçmek napalım. Trajikomik ülke insanları olarak yaşayıp duruyoruz işte böle. Geçe geçire,mecburen mecburen mecburiyetten.
Yine yoklar çıktı bahtıma, hadi dedik ve attık kendimizi yollara. İki kuzen bir yeğen Ayvalık yollarında keyifli bir yolculuk yaptık.
Diyorum ki hayat süprizler ile nasılda bekliyorsun beni.
Onca yolüstü yeri varken, söylesem bile bulamayacağımız yerde yıllar önce Erol ve çocuklarla hep mola verdiğimiz yerde durmazmı? Kahvaltı için durduk ve benim için güzel bir nostalji oldu. Ve ben bu sefer ağlamadan anılardan bahsedebildim.

Güle oynaya, bol mola, radyodan bolca şarkı falı tuta tuta geldik ve güneşin batışına yetişip denize bile girmeyi başardık. Güneş giderken hilal selamlıyordu dünyayı.

Ve tatil balıkla başladı ama ayransızdı malesef.

Bi.gün buluruz belki ikisini birarada.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s